آموخته ام که با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه، رختخواب خريد ولي خواب نه، ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان مقام خريد ولي احترام نه، مي توان کتاب خريد ولي دانش نه، دارو خريد ولي سلامتي نه، خان

من دیوانه دگر کار ندارم در شهر مانده ام چاره کارم در چیستبه بیابان بزنم ناله کنم یا که چنین سوختم و دل بِکنم چاره کارم در چیست .....چقدر شعر نوشتم برای باران نم نمک آمد و رسوایم کرد من رسوا در شهر ن

سادگیم را
یک رنگیم را
به پای حماقتم نگذار

انتخاب کرده ام که ساده باشم
و دیگران را دور نزنم

وگرنه دروغ گفتن
و بدبودن و آزار و فریب دیگران
آسان ترین کار دنیاست
بلد بودن نمی خواه

چه جالب است
ناز را می کشیم
آه را می کشیم
انتظار را می کشیم
فریاد را می کشیم
درد را می کشیم
ولی بعد از این همه سال …
آنقدر نقاش خوبی نشده ایم که بتوانیم
دست بکشیم
از هر آنچه که آزارمان می دهد

آدم ها می آیند، زندگی می کنند

می روند و می میرند!

اما فاجعه زندگی تو آن هنگام آغاز می شود که آدمی می رود اما نمی میرد! می ماند...

نبودش در بودن تو چنان ته نشین می شود که تو می میری!

در حالی که زنده ای!

وقتی به بالای قله برسی

شاید همه دنیا تو را نبینن.

ولی تو همه دنیا را می بینی..

گاهی زندگی یعنی سخت کوشی

برای رویايي كه کسي جز شما

قادر به دیدنش نيست...

زندگی بهشت است

برای آنهایی که؛

عاشقانه عشق میورزند!

بی پروا محبت میکنند

و کمتر ازدیگران انتظار دارند

فکرش را بکن یک روز قید همه چیز را بزنی و بروی، کجایش را نمی دانم. جایی که هیچ پونزی توان نشانه گذاری آنجا را در نقشه نداشته باشد. جایی که آبی آسمانش، محتاج سفرهای آخر هفته ی مردمانش نباشد. جایی فراتر

استادی درشروع کلاس درس، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید:به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟شاگردان جواب دادند:۱۰۰ گرم ، ۲۰۰گرم ، 150 گرماستاد گفت:من هم ب

بیخودی خندیدیمکه بگوییم دلی خوش داریمبیخودی حرف زدیمکه بگوییم زبان هم داریم*و قفس هامان رازود زود رنگ زدیمو نشستیم لب رودوبه آب سنگ زدیم*ما به هر دیواریآینه بخشیدیمکه تصور بکنیمیک نفر با ماهست*ما زما